Ciudad Perdida

Zondagmorgen zijn we vertrokken naar Ciudad Perdida. Onze groep bestond uit 6 personen: Cyn en ik, Irena en Yure uit Slovenië en Kay en Alex uit Engeland. Al vanaf de eerste dag was het duidelijk dat het een loodzware tocht ging worden. Het waren steile beklimmingen in de volle zon. Het pad liep soms door de rivier en over gladde rotsen. Regelmatig moesten we over smalle richels, terwijl er naast ons een afgrond lag. Wat niet zo evident is voor iemand met hoogtevrees. :-( Bovendien moesten we de tocht doen met een rugzak op onze rug, wat het nog zwaarder maakte. We hadden niet verwacht dat het zo zwaar ging zijn. De derde dag hebben we na enkele beklimmingen, 9 keer de rivier doorwaden en 1200 tredes beklimmen Ciudad Perdida bereikt. Het gaf een speciaal gevoel om daar boven te staan en te weten dat de Tayrona's hier honderden jaren geleden hebben geleefd, totdat ze op een bepaald ogenblik uitgestorven waren, waarschijnlijk door ziektes die de Spaanse bezetters hadden meegebracht.
Ciudad Perdida is slechts één van vele steden. Er leiden trappen naar verschillende andere steden die volledig overgegroeid zijn door de jungle. Naar het schijnt zouden de Kogi's, de lokale indiaanse bevolking, ook weet hebben van steden die nog intact zijn en waar gouden relikwieën zijn terug te vinden, maar weigeren ze deze plaatsen vrij te geven omdat ze heilig zijn voor hen en omdat ze niet willen dat het goud in musea terechtkomt.
De contacten met de plaatselijke bevolking verliepen eerder stroef, wat ons een dubbel gevoel bezorgde. Het komt erop neer dat ze eigenlijk niet willen dat de toeristen Ciudad Perdida bezoeken, omdat het voor hen een heilige plaats is. De Kogi's hebben echter een overeenkomst gesloten met de overheid dat ze toeristen toelaten om het gebied te betreden. Per toerist moet er echter wel een bedrag van 40.000 COP (ca. 13 euro) aan de Kogi's betaald worden. Zelf wensen ze zo weinig mogelijk contact met de toeristen. Zo willen de meesten ook niet dat er foto's van hen worden genomen.
Op bepaalde plaatsen hadden de Kogi's standjes opgesteld waar we Gatorade en cola konden kopen. (Ze willen dus geen toeristen, maar ze verdienen er wel goed aan...) Zonder Gatorade was het me waarschijnlijk niet gelukt. Op vlak van eten hadden we niet te klagen. We kregen per dag drie uitgebreide maaltijden, die zeer lekker waren. Al denk ik dat op dat moment alles lekker zou geweest zijn. Tijdens de tocht werden we tussendoor door de begeleiding ook getrakteerd op fruit en fruitsap.
We hebben deze trip elk op onze eigen manier beleefd. Het was hard. En uiteindelijk sta je er alleen voor om het tot een goed einde te brengen.



Groetjes,
Jess & Cyn