La Guajira

Zondagmorgen om 5u zijn we met een touroperator naar La Guajira vertrokken. Toen we de bus opstapten, merkten we al direct dat de andere deelnemers zo'n 30 tot 40 jaar ouder waren. Ergens was dat wel een geruststelling, want dan zou het sowieso niet al te vermoeiend worden.
Er was enkel nog plaats op de achterste bank. Na enkele minuten rijden was het al vrij duidelijk dat de vering van de minibus niet meer optimaal was. We vlogen regelmatig omhoog. De Italiaan die voor ons zat, vond het allemaal wel grappig. Wij na een tijdje niet meer zo. Cyn was gebroken en ik begon groen uit te slaan.
Na ontbeten te hebben in Riohacha, was de volgende stop de zoutmijnen van Manaure. Hoe heel het proces exact in zijn werk gaat is ons ontgaan, aangezien de gids enkel Spaans kon. Gelukkig kregen we af en toe wel een vertaling van drie lieve gepensioneerde dames uit Bogota, die eigenlijk best wel goed Engels konden. Na Manaure was het enkele uren rijden tot Cabo de la Vela. Hier zijn we rond 15 uur aangekomen. Na de lunch zijn we naar El Faro en El Pilon de Azucar gereden, waar de uitzichten echt fenomenaal waren. We kregen ook even de tijd om de zee in te duiken, maar we hebben het bij pootje baden gehouden. Na zonsondergang was het tijd om ons te verfrissen en te eten. Gezien de busreis vrij vermoeiend was, zijn we niet veel later onze hangmat ingeduikeld. Voor mij was het eerder een onrustige nacht, gezien mijn buikje overuren begon te doen...
Maandag was een minder leuke dag. De gepensioneerden wilden per se gaan shoppen in Maicao, een groezelige stad die bekend staat voor haar nepproducten van Lacoste, Puma, Tommy Hilfiger, enz. Aangezien ik me nog steeds niet goed voelde en Cyn moe was, wilden we op de bus blijven. Dit mocht echter niet. We moesten eruit. Dik tegen onze zin hebben we dan even rondgewandeld, om 10 minuten later neer te ploffen op een bank en een vol uur te wachten tot we weer op de bus mochten. Het ergste was dat we hiervoor nog eens 10.000 COP moesten bijbetalen. Na deze verplichte uitstap zijn we doorgereden naar Riohacha voor lunch/avondeten. Ook daar was tijd voorzien om te winkelen. Toen iedereen terug aan de plaats van de bus kwam, was deze weg. Na een half uur doken de chauffeur en de gids terug op en konden we onze weg verder zetten naar Taganga, waar we rond 21 uur zijn aangekomen.
We waren blij dat deze trip maar voor 2 dagen was. Zo'n begeleide rondreis is niets voor ons, vooral niet als de gids geen moeite doet om iets trager te praten zodat we er toch iets van zouden verstaan. Gelukkig waren er nog de 3 lieve dames uit Bogota, die hartelijk afscheid van ons hebben genomen.
De uitzichten van Cabo de la Vela waren onbeschrijflijk mooi, maar achteraf hebben we wel onze bedenkingen erbij of de trip wel de moeite was.



Groetjes,
Jess & Cyn