Jess & Cyn in Colombia

San Andres

2010-02-18T23:25:00.005+01:00

Maandagmorgen zijn we richting San Andres Island vertrokken. Op de luchthaven van Cartagena moesten we eerst nog een zware controle ondergaan. Onze koffers moesten open en werden gans doorzocht. Een pakje koffie moest eraan geloven en werd geopend. Er zouden maar eens drugs kunnen inzitten. Grrrr... Kalm en vriendelijk blijven. Nadien werd de handbagage nog eens gescand en werden we tot tweemaal toe gefouilleerd. Weliswaar allesbehalve grondig. In Belgie zouden ze gebuisd zijn. Op San Andres Island moesten we weer dezelfde controle ondergaan...
Maandagmiddag arriveerden we om 12u30 in ons hotel, Decameron Los Delfines. We moesten tot 15 uur wachten op onze kamer. Omstreeks 15 uur kwam een verantwoordelijke zich excuseren omdat we zo lang hadden moeten wachten. Maar het wachten bleek de moeite waard, want om een voor ons onbekende reden kregen we de suite van het hotel! Twee kamers, een dubbel en een eenpersoonsbed en een terras met een uitzicht om u tegen te zeggen. Het grappige was dat we voordien al opgemerkt hadden dat dit de beste kamer van het hotel was en dat we tegen elkaar gezegd hadden dat we deze zeker niet zouden krijgen. Toch wel dus! Naar een reden hebben we niet gevraagd. Stel dat ze ineens hun vergissing zouden inzien. :-)
Dinsdag hebben we platte rust gehouden en van het zonnetje genoten. De manager kwam al lachend zeggen dat we het rustig aan moesten doen, omdat we anders knalrood zouden zien. We zagen 's avonds inderdaad een beetje rood, maar toch ook wel een beetje bruin. :-)Decameron heeft verschillende hotels op het eiland en in elk hotel mag je als gast van de Decameron-keten eten en drinken. 's Avonds zijn we Japans gaan eten in Decameron San Luis. Dit sloeg toch wel een beetje tegen. De sushi viel uiteen, de soep was gewoon bouillon en de rest leek van een tweederangschinees te komen. Niet voor herhaling vatbaar dus.
Woensdag hebben we een golfwagentje gehuurd. Dit is blijkbaar het vervoermiddel voor toeristen op dit eiland, gezien er toch overal een snelheidsbeperking van 30 km per uur geldt. Tijdens onze rondrit zijn we aan verschillende Decameron-hotels gestopt om iets te drinken. Hieruit kunnen we besluiten dat Los Delfines toch echt wel het beste hotel van de keten is op dit eiland. 's Middags hebben we geluncht aan de Rocky Cay beachclub. Daar kan je door het water naar een eilandje voor de kust waden. Wij hebben het enkel bij kijken gehouden gezien we onze bikini's niet bij hadden. Aan de Hoyo Soplador, een soort van geiser, kregen we te maken met een wel heel opdringerige eilandbewoner die ons eens ging zeggen wat we moesten doen en wat we zouden drinken. We moesten per se een fruitpunch uit een kokosnoot drinken, het duurste van de kaart natuurlijk. Ik weigerde en wou een fruitsap bestellen. Dit kon blijkbaar niet. Na zeker 10 keer "nee" gezegd te hebben, kwam hij toch af met zo'n kokosnoot. Voor de 11e keer "nee" gezegd en mij omgedraaid. De eilandbewoner was allesbehalve gelukkig... Na onze rondrit zijn we nog gaan windowshoppen om vervolgens in ons eigen hotel te gaan eten. Het eten is hier trouwens heel goed verzorgd. Geen overdaad, maar gewoon genoeg. Je ziet hier dan ook geen mensen die vanalles opscheppen en het dan laten staan.
Vannacht heeft het goed gestormd, met als gevolg dat er vandaag, donderdag, enorm veel wind stond en het bewolkt was. In de voormiddag heb ik nog een wasje gedaan en is Cyn gaan shoppen. In de namiddag kwam de zon af en toe piepen en hebben we ons toch op een ligstoel gelegd. Alle beetjes helpen... :-)
Morgenmiddag vertrekken we terug naar huis. Het zal een vermoeiende reis worden. Rond 13u15 stijgen we op in San Andres, om omstreeks 15u30 te landen in Bogota. Omstreeks 18u30 vliegen we verder naar Parijs. Daar nemen we dan de TGV naar Brussel waar we zaterdag rond 14u15 aankomen en in de armen van onze ventjes zullen vallen. Vijf weken elkaar moeten missen is toch wel lang!

Groetjes,
Jess & Cyn

Cartagena

2010-02-12T23:59:00.005+01:00

Woensdag zijn we aangekomen in Cartagena. We hadden een kamer geboekt in Media Luna Art Hostel. Onze boeking bleek echter verloren, waardoor we de eerste nacht moesten doorbrengen in een bloedhete kamer waarin de ventilator zo'n 5 meter hoog hing en dus weinig effect had. Bovendien hadden we geen eigen badkamer. De volgende dag hebben we dan maar ingecheckt in een andere jeugdherberg, La Casona. Hier hebben we een kamer met airco, tv met engelstalige programma's en een eigen badkamer. Happy happy happy!
Donderdag zijn we de oude binnenstad van Cartagena gaan verkennen. Heel mooie koloniale architectuur en heel anders dan de rest van Colombia. Het doet zelfs een beetje aan Havanna denken.
Vrijdag zijn we naar de Volcan de Totumo geweest, een vulkaan waar modder uitkomt die zeer goed voor de huid zou zijn. We stonden er eerst wat weigerachtig tegenover om erin te gaan. Het zag er echt smerig uit. Maar aangezien we voor de tour betaald hadden (ja, nog altijd heel prijsbewust) en we er nu toch waren, zijn we er uiteindelijk maar ingegaan. En het was eigenlijk best wel leuk. Het voelde een beetje aan als pudding waarin je bleef drijven. De plaatselijke bevolking geeft je een massage, neemt ondertussen foto's met je fototoestel en de vrouwen spoelen je nadien helemaal af in een nabijgelegen meer. En omdat die modder overal kruipt, gaat ook echt alles uit! Nadien zijn we nog gestopt aan een strandje waar we werden getrakteerd op verse vis. Lekker! 's Avonds zijn we nog naar Café del Mar geweest, een chique cocktailbar op de muur rondom de oude binnenstad. Uno caipiroshka sin limon pero con fresas y uno daiquiri con fresas por favor. Het smaakte. ;-)
Zaterdag hebben we een fort bezocht dat enkel via een bootje bereikbaar was. Ik ben blij dat dat bootje niet gezonken is. Met 27 personen zaten we erin. Na ons bezoek aan het fort bleek het niet evident om nog terug aan wal te geraken. Na enige volharding is het dan toch gelukt.
Zondag zijn we richting Barranquilla getrokken voor carnaval. De rit ernaartoe heeft zo'n 3,5 uur in beslag genomen. Eens aangekomen bleek dat heel de parade van het zicht onttrokken was door hoge tribunes, waarvan de toegangsprijs veel te hoog was naar onze zin. Dan maar eventjes door enkele spijlen gekeken. En gezien het blijkbaar toch niet aan het niveau van Rio kon tippen, zijn we maar "huiswaarts" gekeerd.
Morgen vertrekken we naar onze laatste bestemming voor we terug naar huis keren: San Andres Island. 5 dagen zonnen, eten en cocktails drinken. Het zal deugd doen, want we zijn toch wel een beetje moe ondertussen.

Groetjes,
Jess & Cynthia

Santa Marta

2010-02-10T03:33:00.004+01:00

Dinsdag zijn we naar Santa Marta geweest, waar we het Museo del Oro Tayrona hebben bezocht. Hier kan je het goud bekijken dat tijdens de opgravingen in Ciudad Perdida is gevonden. Verder is er ook een maquette te zien van hoe Ciudad Perdida er waarschijnlijk heeft uitgezien toen de Tayrona's er nog woonden. Daarnaast hebben we nog wat gewinkeld. Wat opviel was dat er heel wat zwervers rondliepen.
's Middags hebben we onze honger gestild met een hamburger. In de toeristische steden word je bijna voortdurend aangesproken door verkopers. Ook tijdens het eten was dit zo. Één van die verkopers zag dat ik maar een halve hamburger had opgegeten en vroeg of hij de rest mocht hebben. Echt schrijnend om te zien hoe blij hij was dat hij mijn "afval" kreeg.
Morgen laten we Taganga en Santa Marta achter ons en reizen we door naar Cartagena.

Groetjes,
Jess & Cyn

La Guajira

2010-02-10T01:20:00.005+01:00

Zondagmorgen om 5u zijn we met een touroperator naar La Guajira vertrokken. Toen we de bus opstapten, merkten we al direct dat de andere deelnemers zo'n 30 tot 40 jaar ouder waren. Ergens was dat wel een geruststelling, want dan zou het sowieso niet al te vermoeiend worden.
Er was enkel nog plaats op de achterste bank. Na enkele minuten rijden was het al vrij duidelijk dat de vering van de minibus niet meer optimaal was. We vlogen regelmatig omhoog. De Italiaan die voor ons zat, vond het allemaal wel grappig. Wij na een tijdje niet meer zo. Cyn was gebroken en ik begon groen uit te slaan.
Na ontbeten te hebben in Riohacha, was de volgende stop de zoutmijnen van Manaure. Hoe heel het proces exact in zijn werk gaat is ons ontgaan, aangezien de gids enkel Spaans kon. Gelukkig kregen we af en toe wel een vertaling van drie lieve gepensioneerde dames uit Bogota, die eigenlijk best wel goed Engels konden. Na Manaure was het enkele uren rijden tot Cabo de la Vela. Hier zijn we rond 15 uur aangekomen. Na de lunch zijn we naar El Faro en El Pilon de Azucar gereden, waar de uitzichten echt fenomenaal waren. We kregen ook even de tijd om de zee in te duiken, maar we hebben het bij pootje baden gehouden. Na zonsondergang was het tijd om ons te verfrissen en te eten. Gezien de busreis vrij vermoeiend was, zijn we niet veel later onze hangmat ingeduikeld. Voor mij was het eerder een onrustige nacht, gezien mijn buikje overuren begon te doen...
Maandag was een minder leuke dag. De gepensioneerden wilden per se gaan shoppen in Maicao, een groezelige stad die bekend staat voor haar nepproducten van Lacoste, Puma, Tommy Hilfiger, enz. Aangezien ik me nog steeds niet goed voelde en Cyn moe was, wilden we op de bus blijven. Dit mocht echter niet. We moesten eruit. Dik tegen onze zin hebben we dan even rondgewandeld, om 10 minuten later neer te ploffen op een bank en een vol uur te wachten tot we weer op de bus mochten. Het ergste was dat we hiervoor nog eens 10.000 COP moesten bijbetalen. Na deze verplichte uitstap zijn we doorgereden naar Riohacha voor lunch/avondeten. Ook daar was tijd voorzien om te winkelen. Toen iedereen terug aan de plaats van de bus kwam, was deze weg. Na een half uur doken de chauffeur en de gids terug op en konden we onze weg verder zetten naar Taganga, waar we rond 21 uur zijn aangekomen.
We waren blij dat deze trip maar voor 2 dagen was. Zo'n begeleide rondreis is niets voor ons, vooral niet als de gids geen moeite doet om iets trager te praten zodat we er toch iets van zouden verstaan. Gelukkig waren er nog de 3 lieve dames uit Bogota, die hartelijk afscheid van ons hebben genomen.
De uitzichten van Cabo de la Vela waren onbeschrijflijk mooi, maar achteraf hebben we wel onze bedenkingen erbij of de trip wel de moeite was.

Groetjes,
Jess & Cyn

Taganga

2010-02-06T23:47:00.008+01:00

Zaterdag hebben we het, na onze fysieke inspanningen in de Sierra Nevada de Santa Marta, zeer rustig gehouden. Cyn heeft haar boek uitgelezen en ik heb me beziggehouden met nog wat foto's online te zetten. De dag hebben we afgesloten met een welverdiende cocktail. Cyn een Daiquiri Lemon en ik een Caipiroska Piña (bij gebrek aan aardbeien). Of het een gevolg was van de cocktail weet ik niet, maar Cyn droomde plots hardop in het Engels...
Vandaag zijn we naar Playa Grande getrokken. Dit is een gezellig strandje net voorbij de vissershaven van Taganga. De weg ernaartoe is ofwel met een vissersbootje ofwel te voet zo'n 20 minuten een kronkelig berg-op-padje (wat anders?!)volgen. Gezien onze verbeterde conditie en aangezien we gewoon beiden heel gierig zijn, zijn we te voet gegaan. Eens aangekomen hebben we er ons in een ligzetel geïnstalleerd om daarna te liggen bakken en braden bij ongeveer 40 graden. Op het strand liepen constant venters over en weer met bananenchips, verse vis, pan de yuca, roze garnalen, ijsjes, massages, kinderkleedjes, zonnebrillen, strandschoenen, juwelen, enz. Een ding konden we echt niet afslaan, de roze garnalen. Deze werden in een bekertje gedaan en hierop werd dan zout, looksaus, ui en ketchup gedaan. Heel lekker en verfrissend! Later op de dag ook nog un jugo de bananas con leche (bananenmilkshake) genomen en de dag kon niet meer stuk. Om 15u30 hebben we het voor bekeken gehouden, toen we vaststelden dat we beiden goed verbrand waren. Tijdens de terugweg kregen we een lift in een vissersbootje aangeboden voor 1000 COP per persoon. Dat kon er wel af. Het bleek wel een wrak van een bootje te zijn waarvan de motor soms uitviel, maar op 5 minuutjes stonden we terug in Taganga.
's Avonds zijn we nog pizza gaan eten in het dorp, waar ze al carnaval aan het vieren waren. Dit uitte zich vooral in heel veel bier drinken...
Morgen zoeken we opnieuw andere oorden op en trekken we voor 2 dagen het meest noordelijke departement, La Guajira, in. Meer hierover dinsdag...

Groetjes,
Jess & Cyn

Ciudad Perdida

2010-02-05T16:31:00.008+01:00

Zondagmorgen zijn we vertrokken naar Ciudad Perdida. Onze groep bestond uit 6 personen: Cyn en ik, Irena en Yure uit Slovenië en Kay en Alex uit Engeland. Al vanaf de eerste dag was het duidelijk dat het een loodzware tocht ging worden. Het waren steile beklimmingen in de volle zon. Het pad liep soms door de rivier en over gladde rotsen. Regelmatig moesten we over smalle richels, terwijl er naast ons een afgrond lag. Wat niet zo evident is voor iemand met hoogtevrees. :-( Bovendien moesten we de tocht doen met een rugzak op onze rug, wat het nog zwaarder maakte. We hadden niet verwacht dat het zo zwaar ging zijn. De derde dag hebben we na enkele beklimmingen, 9 keer de rivier doorwaden en 1200 tredes beklimmen Ciudad Perdida bereikt. Het gaf een speciaal gevoel om daar boven te staan en te weten dat de Tayrona's hier honderden jaren geleden hebben geleefd, totdat ze op een bepaald ogenblik uitgestorven waren, waarschijnlijk door ziektes die de Spaanse bezetters hadden meegebracht.
Ciudad Perdida is slechts één van vele steden. Er leiden trappen naar verschillende andere steden die volledig overgegroeid zijn door de jungle. Naar het schijnt zouden de Kogi's, de lokale indiaanse bevolking, ook weet hebben van steden die nog intact zijn en waar gouden relikwieën zijn terug te vinden, maar weigeren ze deze plaatsen vrij te geven omdat ze heilig zijn voor hen en omdat ze niet willen dat het goud in musea terechtkomt.
De contacten met de plaatselijke bevolking verliepen eerder stroef, wat ons een dubbel gevoel bezorgde. Het komt erop neer dat ze eigenlijk niet willen dat de toeristen Ciudad Perdida bezoeken, omdat het voor hen een heilige plaats is. De Kogi's hebben echter een overeenkomst gesloten met de overheid dat ze toeristen toelaten om het gebied te betreden. Per toerist moet er echter wel een bedrag van 40.000 COP (ca. 13 euro) aan de Kogi's betaald worden. Zelf wensen ze zo weinig mogelijk contact met de toeristen. Zo willen de meesten ook niet dat er foto's van hen worden genomen.
Op bepaalde plaatsen hadden de Kogi's standjes opgesteld waar we Gatorade en cola konden kopen. (Ze willen dus geen toeristen, maar ze verdienen er wel goed aan...) Zonder Gatorade was het me waarschijnlijk niet gelukt. Op vlak van eten hadden we niet te klagen. We kregen per dag drie uitgebreide maaltijden, die zeer lekker waren. Al denk ik dat op dat moment alles lekker zou geweest zijn. Tijdens de tocht werden we tussendoor door de begeleiding ook getrakteerd op fruit en fruitsap.
We hebben deze trip elk op onze eigen manier beleefd. Het was hard. En uiteindelijk sta je er alleen voor om het tot een goed einde te brengen.

Groetjes,
Jess & Cyn

Taganga

2010-01-30T23:06:00.006+01:00

Vrijdagnamiddag zijn we na een vermoeiende reis aangekomen in Taganga. Het is hier nog warmer en zwoeler dan in San Gil. 's Avonds is er gelukkig wel wat verkoelende wind. We verblijven hier in jeugdherberg Divanga, waar we een tweepersoonskamer met badkamer hebben. Het enige nadeel is dat de electriciteit hier soms uitvalt. Bijgevolg hebben we geen ventilator of licht op de kamer...
Morgen om 9 uur vertrekken we op trektocht naar Ciudad Perdida, de verloren stad. Dit is een pre-colombiaanse nederzetting die in de jaren '70 ontdekt is. Het gebied stond tot enkele jaren terug gekend voor coca-plantages. Deze zijn echter ontmanteld door het Colombiaanse leger, dat nog steeds talrijk aanwezig is om te voorkomen dat er nieuwe coca-plantages worden opgericht. Ciudad Perdida is moeilijk te bereiken en enkel onder begeleiding van een erkende gids. De trektocht duurt 5 dagen. Op de derde dag, dinsdag dus, zullen we in de verloren stad aankomen. Donderdagavond zijn we terug in Taganga.

Groetjes,
Jess & Cyn

San Gil

2010-01-28T00:28:00.005+01:00

Maandagmiddag zijn we aangekomen in het bloedhete San Gil. De jeugdherberg die we voor ogen hadden, Macondo, bleek helemaal vol te zitten. Maar de eigenaar heeft voor ons naar een andere jeugdherberg een paar huizen verder gebeld en daar bleken ze nog wel een tweepersoonskamer te hebben. De kamer is redelijk. Het enige nadeel is dat we hier geen eigen badkamer hebben. En gezien ondergetekende hier altijd 's nachts naar toilet moet, is dat niet zo praktisch. Maar goed, da's een luxeprobleem. Voor het overige is alles hier in orde. De eerste dag hebben we al direct onze eerste activiteit geboekt: paragliding. En 's avonds hebben we ons lekker laten gaan in een vegetarisch restaurant.
Dinsdagmiddag om 12u30 was het zover. Met een groep van 10 personen werden we in een minibus geperst en gingen we op naar een canyon in de omgeving. Ik was toch wel wat zenuwachtig omdat ik niet zo erg gesteld ben op hoogtes, en net daarom wou ik het per se doen. Ter plaatse aangekomen werd ik als eerste slachtoffer aangeduid, maar ik heb die rol netjes doorgeschoven naar Cyn. :-)Ik wou toch eerst eens goed zien hoe alles in zijn werk ging. Het zag er best wel de moeite uit en vooral heel hoog. Na Cyn was het mijn beurt. Het vertrek was niet geheel vlekkeloos. In principe moest ik enkele stappen meelopen, maar de wind was zo fel dat ik al direct in de lucht hing. Onderweg was ik ook al bijna 1 schoen kwijtgeraakt. Maar de vlucht zelf was zalig en tegelijk ook heel beangstigend. Tijdens de vlucht kon je foto's maken. Maar ik vertrouwde erop dat Cyn goede foto's had gemaakt en heb de lussen waar ik me aan kon vasthouden niet losgelaten. Maar achteraf gezien zou ik het best nog eens willen doen! Ook Cyn vond het super. Op het einde van de dag zijn er wel 2 personen (ook Belgen) tegen de grond gesmakt. De wind stond te hevig waardoor ze direct naar achter werden geblazen. Al goed dat we eerst zijn gegaan, anders hadden we waarschijnlijk gepast.
Woensdagmorgen was het tijd om te raften. We hadden voor de gemakkelijkste rafting gekozen, level 2-3. Gezien we zeker nat gingen worden, konden we onze camera niet meenemen en zijn hier dan jammer genoeg ook geen foto's van. Level 2-3 bleek wel heel gemakkelijk te zijn. Het leek meer op een kajakvaart, met af en toe een stroomversnelling en een afdaling. We zijn dus wel nat geworden. Onderweg heel wat leguanen gezien die lagen te zonnen op de rotsen. Achteraf stonken we zo hard, dat we ons onmiddellijk zijn gaan douchen.
In de namiddag zijn we met de bus naar Barichara gereden. Dit zou het mooiste dorpje van Colombia zijn. Veel vonden we er niet aan. Het zoveelste koloniale dorpje leek het ons. De plaatselijke specialiteit zouden grote gebrande mieren zijn. De souvenirs indachtig zijn we hiernaar op zoek gegaan. Bleek dat het maar in 1 winkel verkocht werd en dan nog als afrodisiacum. Toch eentje geproefd en het smaakte een beetje naar geroosterde nootjes. De vraagprijs was iets te hoog, anders hadden sommigen onder jullie zeker een potje mieren gekregen...
Donderdagvoormiddag zijn we naar El Parque Gallineral geweest, het lokale park van San Gil. De streek rondom San Gil staat bekend voor een bepaald soort bomen waar dit park vol mee staat. Het geeft een ietwat mystieke sfeer en doet denken aan films zoals Lord of the Rings. Nadien zijn we nog wat souvenirs gaan kopen. Rara... :-)
Nu is het hier 16u45 en is het wachten tot het tijd is om de nachtbus te nemen richting Bogota. Daar komen we morgenvroeg aan en om 14u15 ongeveer nemen we het vliegtuig naar Santa Marta aan de Caraibische kust. Van daaruit is het de taxi in naar Taganga, een vissersdorpje vlakbij.

Groetjes,
Jess & Cyn

Villa de Leyva

2010-01-25T00:57:00.004+01:00

Gisteren zijn we aangekomen in Villa de Leyva. Na een deugddoend ontbijt en vervolgens een douche, zijn we het stadje in getrokken. Villa de Leyva staat bekend voor zijn marktplein, dat het grootste is in heel Colombia. Rond het plein liggen allemaal wandelstraatjes met winkeltjes die allemaal dezelfde souvenirs verkopen. Echt heel veel is hier dus niet te zien. Daarom hebben we in de namiddag nog een wandeling van 2 uur in 1 uur en 15 minuten afgelegd. We hadden van de jeugdherberg een getekend plannetje meegekregen met daarop een wandeling door de bossen. Soms was het wel zoeken of we nog juist zaten. En op onze weg terug hebben we de eerste regen gehad, gelukkig viel het nog mee.
Vandaag zijn we met de bus naar Raquira geweest, een dorpje niet ver van Villa de Leyva dat bekendstaat om zijn aardewerk. Maar ook hier verkochten alle winkeltjes krak hetzelfde. Dan maar met een minibusje naar La Candelaria getrokken. Dit is een klooster zo'n 7 km verder. Daar werden we rondgeleid door een monnik in het Spaans. Hij deed heel hard zijn best om traag te praten en hierdoor konden we alles goed verstaan. De weg terug naar Raquira ging iets moeizamer dan verwacht. De chauffeur van het minibusje ging ons een uurtje later terug komen ophalen, maar natuurlijk was er niemand te zien buiten de lokale bevolking die ons stond aan te gapen. Een half uurtje gewacht en dan maar te voet terug. Gelukkig heeft hij ons onderweg opgepikt, anders waren we halfdood in Raquira aangekomen denk ik. Dan bleek er geen minibus meer te zijn naar Villa de Leyva. We begonnen ons stilletjes aan te ergeren. Er was wel een minibus naar Tunja, 45 minuten van Villa de Leyva gelegen. Die dan maar genomen. Onderweg had de chauffeur een ander minibusje dat wel naar Villa de Leyva ging ingehaald. Dus zijn we dan eindelijk toch nog op onze bestemming geraakt. Na onze gebruikelijke "menu del dia" naar de jeugdherberg teruggekeerd en onderweg besloten dat we Villa de Leyva voor bekeken houden en morgen om 10 uur de bus naar San Gil nemen.

Groetjes,
Jess & Cyn

Tierradentro

2010-01-23T17:29:00.005+01:00

2 jeeps, een minibus, een taxi en een jeep en ondertussen 8,5 uur later kwamen we aan in Tierradentro. We verbleven in Residencias y Restaurante Pisimbala, dat werd opengehouden door een omaatje. Na onze aankomst een pasta binnengewerkt en daarna direct ons bed.
De volgende dag op verkenning geweest in Tierradentro, dat de tweede belangrijkste archeologische vindplaats is in Colombia en bekendstaat voor zijn tombes. De weg ernaartoe was, zoals te verwachten, bergop en kronkelig. We werden dan ook beloond met schitterende uitzichten. Onze eerste stop was Segovia, waar 28 tombes zijn teruggevonden. Er waren er maar enkele open voor het publiek. Gelukkig was er in de meeste licht, want we waren onze zaklamp vergeten. Er liepen twee toezichters rond, die telkens het licht aan en uit deden. Toen de electriciteit even uitviel, mochten we gelukkig hun zaklamp gebruiken. Het was zeker de moeite waard om de klim naar boven te doen. In sommige tombes kon je nog goed de gebruikte kleuren en tekeningen zien. Daarna zijn we terug dezelfde weg afgedaald en hebben we de twee bijbehorende museums bezocht, waar tentoongesteld werd hoe de mensen in die periode leefden. Ons tweede en laatste stoppunt was Alto de San Andres. En wat had je nu verwacht? Bergop natuurlijk en nog geen klein beetje. Verschillende keren zelfs wat weggeschoven. Eens boven aangekomen wachtte ons echter een teleurstelling. De tombes gingen pas om 13 uur open en het was nog maar 12 uur. Gezien we nog een hele weg terug voor de boeg hadden, nog moesten douchen en eten en we om 16 uur de jeep naar La Plata moesten nemen, hadden we geen tijd om hierop te wachten. Jammer wel.
Zoals gezegd om 16 uur de jeep in naar La Plata. Daar aangekomen om 18 uur moesten we wachten tot 21 uur op de nachtbus naar Bogata. Van daaruit verder met de bus van 5 uur naar Villa de Leyva, waar we ondertussen zijn aangekomen.
Wat ons ondertussen is opgevallen, is hoe vriendelijk en correct de mensen hier zijn. Het omaatje van onze hostel ging onze plaatsen in de jeep regelen en vroeg 13.000 COP per persoon. Achteraf bleek dit maar 10.000 COP per persoon te zijn. We kregen dan ook netjes 6.000 COP terug. In San Agustin hebben we ook zoiets meegemaakt. Daar hadden we tijdens de jeeptour onze flesjes water in de jeep laten liggen. Blijkbaar had er toen iemand van gedronken. De gids had dit opgemerkt en is toen voor ons een nieuw flesje water gaan kopen. Opmerkelijk in zo'n arm land.

Zonnige groetjes,
Jess & Cyn

San Agustin

2010-01-20T23:18:00.006+01:00

Eens aangekomen in San Agustin zijn we op zoek gegaan naar onze hostel, El Maco. Een "officiële" vertegenwoordiger van het toerismebureau stelde voor om ons voor 6000 COP naar El Maco te voeren. We hadden een plannetje bij de hand en het leek niet ver, dus nee bedankt. Bleek El Maco bovenop een berg te liggen. Nog warm aangekleed vanop de nachtbus zijn we uiteindelijk al puffend aangekomen. Iets om nooit meer te doen! De trip in de Ardennen tijdens de opleiding was er niks tegen.
Na ontbijt en een verfrissende douche, zijn we naar het archeologisch park getrokken. De weg daar naartoe, zo'n twee kilomter, was natuurlijk ook bergop. En ook in het park zelf was het bergop en bergaf. Onze kuiten en bilspieren geraken hier wel getraind. Da's weer een half jaar fitness uitgespaard. :-) Het park zelf was best wel de moeite. Overal beelden van goden die ze in de regio hebben teruggevonden en bijeen hebben gebracht. Dat laatste is tegelijk ook wel jammer, omdat het nogal kunstmatig is hierdoor.
Na het park en het bijhorende museum zijn we terug bergaf gelopen om dan terug bergop te lopen richting jeugdherberg. Daar aangekomen bleken er problemen te zijn met internet. Dus, terug bergaf... Eerst maar eens gegeten voor 4.000 COP. ;-) En dan richting internetcafé. Toen ons uurtje voorbij was, was het al donker buiten. Het laatste stuk bergop was niet verlicht en hebben we in het flauwe schijnsel van een zaklamp afgelegd. En eigenlijk ging dit nog beter dan overdag. Waarschijnlijk omdat we niet konden zien waar we eventueel zouden kunnen uitschuiven... Om 19u30 zijn we dan gaan slapen. Beiden heel moe en de volgende dag moesten we er om 7 uur uit om om 9 uur op jeeptour te vertrekken.
Dat was dus vandaag. Eerst zijn we naar El Estrecho gereden. Dit is de plaats waar de Rio Magdalena, de langste van Colombia, het smalst is (2,2 meter). Daarna zijn we verder doorgereden naar een plaatselijk museum, om vervolgens te stoppen aan een plaatselijke suikerrietboer. Hier kregen we heel het proces van het maken van suikerriet te zien. Heel interessant om te zien hoe deze mensen in primitieve omstandigheden werken. We hebben ook een stukje mogen proeven. Lekker zoet! Daarna zijn we gestopt aan Alto de los Idolos, het tweede belangrijkste archeologische park in de regio. Vervolgens was het de beurt aan Salto de Bordones, een waterval. Na het middageten zijn we naar Alto de las Piedras gereden, nog een verzameling van beelden. Ondertussen hadden we het wel gehad, al die beelden. De tour hebben we afgesloten aan Salto de Mortiño. Echt een spectaculair zicht. Geen brede waterval, maar wel heel hoog. Hier hebben we ook kunnen proeven van de vrucht lulo, waar ik in Bogota sap van had gedronken. De vrucht zelf lijkt op een ronde kiwi en is zuur en zoet tegelijk. Geef mij toch maar un jugo de lulo. ;-)
Oorspronkelijk waren we van plan om morgen een paardenrit te maken naar de andere sites in de omgeving. Maar aangezien we beiden genoeg beelden gezien hebben, reizen we morgen door naar Tierradentro. In Tierradentro zou volgens de reisgids geen internet zijn, dus jullie zullen ons waarschijnlijk 2 à 3 dagen niet kunnen volgen via deze blog.

Groetjes,
Jess & Cyn

PS: De foto's kunnen bekeken worden op http://picasaweb.google.com/jess.verhaert

Zipaquirá

2010-01-20T00:25:00.006+01:00

Maandag zijn we naar de Catedral de Sal in Zipaquira geweest, een kathedraal ingericht in een vroegere zoutmijn. Hiervoor moesten we één (lijn)bus nemen en één minibus en dan nog een stuk te voet. Ik denk dat we zo'n 2,5 uur onderweg zijn geweest (enkel), maar het was zeker de moeite. We kregen een engelstalige gids mee, die ons heel de geschiedenis van de kathedraal en de mijn uit de doeken heeft gedaan. Daarna hebben we ook nog de Ruta del Minero gedaan. We moesten zo'n gele helm opzetten met daarop een lamp. Die lamp hebben we echter niet veel mogen aansteken. Het was grotendeels in het donker en op de tast te doen. Wel heel toeristisch natuurlijk, maar toch plezant om te doen. Ook deze gids deed heel veel moeite om verstaanbaar Engels te praten. Echt opvallend hoe behulpzaam en vriendelijk de mensen hier zijn.
Na onze uitstap naar Zipaquira nog even gestopt bij de plaatselijke Italiaan en weeral overheerlijk gegeten. Als voorgerecht bruschetta en daarna een pizza met fijne ajuin. Gelukkig zonder al te veel bijwerkingen. :-)
Vervolgens was het tijd om ons naar het busstation te begeven. Daar hebben we om 21u de bus naar San Agustin genomen. Op de bus kregen we direct een flesje limonade , crackers en een dekentje toegestopt. Qua service ok dus. Het enige nadeel was de drie stops onderweg en de luide tv die pas midden in de nacht werd afgezet. Veel heb ik dus niet geslapen. Cyn had haar pilletje tegen de reisziekte ingenomen en heeft gelukkig wel kunnen geslapen. Om 7u zijn we dan aangekomen in San Agustin.

Groetjes,
Jess & Cyn

Bogota

2010-01-18T14:11:00.005+01:00

Zondag zijn we op verkenning gegaan in Bogota. Na een lekker ontbijt (eitjes met brood en koffie/appelsiensap) hebben we eerst een kijkje genomen op Plaza de Bolivar, maar daar was alles nog gesloten.
Daarna verder te voet naar Cerro de Monserrate. Onderweg al heel wat bekijks, want blank en blond/lichtbruin zijn ze hier duidelijk nog niet gewoon. We waren van plan om te voet naar boven te gaan, maar de 1500 treden waren jammer genoeg afgesloten wegens onderhoudswerken. Dan maar met de kabelbaan naar boven. Wat eigenlijk best wel de moeite was. Boven aangekomen wat rondgewandeld en genoten van het prachtige uitzicht. Er was een kerkje waar op dat moment de mis bezig was en een soort van winkelstraatje waar iedereen zowat dezelfde souvenirs verkocht. Na wat gerust te hebben, besloten we terug naar beneden te gaan. Onze timing bleek echter niet ideaal, want de mis was net gedaan. Na ongeveer een half uur aanschuiven konden we terug de kabelbaan naar beneden nemen.
Vervolgens zijn we gestopt aan het Museo del Oro, waar vrijwel alle gouden voorwerpen die in Colombia zijn opgegraven worden tentoongesteld. Echt wel indrukwekkend.
Daarna zijn we verder gewandeld naar Plaza de Bolivar, waar we de Catedral Primada en een beetje verder de Iglesia Museo de Santa Clara, het Casa de Moneda en het Museo Botero bezocht hebben.
Ondertussen was het tijd geworden om iets te eten. In het restaurant Casa Botero zijn we voor het dagmenu gegaan. De soep was ajiaco (aardappelsoep met kip en mais). Als hoofdgerecht hebben we beiden pechuga en salsa de champiñones (kipfilet in champignonsaus) genomen. Dit werd geserveerd met puree,rijst, slamix en een gebakken zoete banaan. Heel lekker allemaal. Alleen moest Cyn haar champignons wel zoeken. Ik had er twee. :-) Als dessert kregen we een klein potje gelatine. Het zag er niet uit, maar was best wel lekker. Naast het eten was er ook nog fruitsap inbegrepen. Cyn is voor het mangosap gegaan en ik voor lulo. Geen idee wat dat laatste is, maar het was heel verfrissend. Voor dit alles hebben we het belachelijke bedrag van 7.500 COP betaald. Omgerekend is dit ongeveer 2,5 euro per persoon... Viva Colombia!
Na onze uitgebreide maaltijd nog wat reserveringen in orde gebracht en besloten om een dagje vroeger naar San Agustin te trekken.
Vandaag trekken we nog naar Zipaquira en vervolgens dus de nachtbus op naar San Agustin.

Groetjes,
Jess & Cyn

Van Brussel-Zuid naar Bogota

2010-01-18T14:00:00.002+01:00

Hey iedereen,

Ondertussen zijn we dus veilig aangekomen in Bogota. De enige stresserende factor was tijdig onze trein halen naar Charles de Gaulle. Aan het loket internationale verbindingen hadden ze ons doorverwezen naar het loket van Air France. Dit was echter niet te vinden. En de conducteur aan de trein kon enkel Air France uitbrengen en wijzen naar het einde van het perron. Daar was ook niemand van Air France te vinden. Uiteindelijk, 5 minuten voor het vertrek van de trein, kwamen de Air France-hostessen het perron opgewandeld met onze tickets. Ter info, de uiterste inchecktijd was normaal 15 minuten voor vertrek... Maar goed. Afscheid genomen en hop de trein op. De rest van de reis is zonder problemen verlopen. Het was wel een lange vlucht, 11 uur, maar de service aan boord was uitstekend. We hebben ook beiden wat kunnen slapen. Voor Cyn was het de eerste keer en al direct een meevaller.

Groetjes,
Jess & Cyn

Het aftellen kan beginnen!

2009-07-30T15:28:00.007+02:00

Op 16 januari 2010 vertrek ik samen met Cyn voor 5 weken naar Colombia. Onze reisroute ziet er als volgt uit: Brussel-Zuid - Charles de Gaulle - Bogotá - San Agustin - Tierradentro - Villa de Leyva - Taganga - Ciudad Perdida - Taganga - Parque Tayrona - Cabo de la Vela - Cartagena - San Andres - Bogotá - Charles de Gaulle - Brussel-Zuid. Het hoeft zeker niet gezegd dat ik hier enorm naar uitkijk? ;-)

Om jullie al een voorsmaakje te geven:

Groetjes,
Jess